Ég er í stökustu vandræðum með Bobbý! Hann er orðinn svo heitfengur eftir dvölina á Grænlandi, að hann gengur um á stuttermabol og lækkar hitann í húsinu niður fyrir 15 gráður, á meðan ég geng um í útifötum og er hríðskjálfandi!
Þetta var ennþá verra í dag, þegar fór að snjóa hér í Köben. Ég þurfti á bókasafn og á meðan að ég gekk um og leitaði að því snjóaði í andlitið á mér úr öllum áttum. Þetta er ein furðulegasta snjókoma sem ég hef upplifað. Svo kom ég ísköld og blaut heim, í ískalt húsið, þar sem Bobbý stóð á stuttermabolnum, kósveittur við að negla saman eldhússtóla og hillur.
En snjókoman var mjög falleg að sjá út um gluggann, hún þyrlaðist í allar áttir, og það var ekki nokkur leið að vita að hún kæmi að ofan, fyrir þá sem hafa aldrei séð snjókomu áður. En hún endaði alla vega á jörðinni því núna er allt hvítt úti og voðalega vetrarlegt! Það hefur ekki verið svona vetrarlegt í Kaupmannahöfn síðan við fluttum hingað.

En ég er að hugsa um að fara að sofa, ég er búin að gefast upp á að bíða eftir iðnaðarmanninum sem átti að koma hingað kl 8 í kvöld, ætli hann komi ekki bara í fyrramálið...og ekki nenni ég að læra meira í dag. Ég er reyndar að skrifa mjög skemmtilega ritgerð um íslendinga í Kaupmannahöfn og tengi það við fjölmenningu og tvítyngi og svona, voða gaman! Ætla að klára það á morgun og snúa mér að heimspeki menntunar.

Heyrumst
Kuldakveðjur
Hulda

p.s. hafið þið tekið eftir því að ósk mín um að krónan falli svo við getum borgað yfirdráttinn fyrr er að rætast. Ég óskaði þess að ein dönsk króna yrði jafnvirði 20 íslenskra. Það er ekki langt í það, 15.8 í augnablikinu, og virðist hækka um krónu á dag!

Bobbý kom LOKSINS heim á mánudaginn, sem hefur sjálfsagt ekki farið fram hjá neinum, því ég hef verið að bíða eftir því svo ÓTRÚLEGA lengi. Síðan þá hef ég nánast ekkert verið í tölvunni, ekkert hitt annað fólk, næstum því ekkert lært, ekki borðað mjög hollan mat og nánast ekki gert neitt nema vera að knúsa og kyssa. Það sést best á vörunum á mér því í morgun vaknaði ég hvorki með meira né minna en 3 frunsur....Aldeilis gott verkfall sem varirnar hafa skellt sér í þennan tíma sem Bobbý verður heima! Og fúlt líka að vera svona ljót akkúrat núna, því við erum að fara í afmæli á morgun til Kristínar Maríu og erum að halda innflutningspartý (frekar síðbúið) á miðvikudaginn.

En við erum búin að brasa mikið síðan Bobbý kom, og velta fyrir okkur framtíðinni og framhaldinu, það sem við erum spenntust fyrir þessa dagana er að byggja okkur skilrúm, sem á að vera svo ótrúlega flott að allir eiga eftir að öfunda okkur af því, og gæti svo farið að við færum út í bissness...
En það er bara æðislegt að hafa Bobbý heima, ég var búin að sakna þess að hlæja svona mikið, af húmor sem enginn nema við tvö skiljum, allt of langt síðan ég hef fengið krampa í magann af hlátri, en það er alveg búið að gerast nokkrum sinnum síðan hann kom heim.

En annars er allt gott að frétta af öllu öðru, góðum einkunnum er búið að rigna yfir mig frá kennurunum heima á Akureyri, og ég elska að vera kennari í hlutastarfi og hafa komist í páskafrí í gær. Lífið er sem sagt bara ljúft! Þó gerir verkefnastressið vart við sig af og til og þá fer allt í taugarnar á mér og ég urra og hnussa út í loftið allan daginn. En það er nú leyfilegt svona á seinustu önn þegar bara 1 og 1/2 mánuður eru eftir af skólanum. Ég get ekki beðið:)

En jæja, ég er farin að steikja lummur...
Hilsen

Í morgun gladdist ég yfir því að það er enn til gott fólk í þessum heimi. Mitt í öllu stressinu og troðningnum um hver stendur næst hurðinni í Metrónum og getur fyrst hlaupið í átt að lestinni, hver kemst fyrstur inn í lestina og fær sæti,  og hver er fyrstur út úr lestinni og missir ekki af strætó, sá ég mann hlaupa og leiða blindan mann svo sá blindi næði lest sem hann var að missa af. Það tókst reyndar ekki, og sá blindi missti af lestinni, en mér fannst eitthvað svo fallegt að mitt í öllum þessum hasar var einhver til í að hlaupa í öfuga átt við það sem hann sjálfur var að fara til að aðstoða gamlan blindan mann. Það er til óeigingjarnt fólk.

En annars er ekkert að frétta. Fyrsta vikan í kennslu gekk vel, og ég er hæst ánægð með nemanda minn. Hún verður líklega staðgengill Ástu systur, er ekki nema 2 árum yngri en hún, og er með svipuð áhugamál og ég, svo við getum léttilega spjallað þegar við tökum pásur frá stærðfræði og ensku. Allir kennararnir eru líka voða hjálplegir, svo ég er mjög ánægð með þetta. En ég er rosalega þreytt á hvað þetta er langt í burtu frá þar sem við búum. Ef ég verð áfram að vinna þarna held ég að við verðum að flytja nær, ég er rosalega þreytt þegar ég vakna kl 6 á morgnana og þarf að vera farin út rúmlega 7 til að ná að hefja kennslu klukkan 8.30. Í gær var ég svo þreytt að ég sofnaði við að borða kvöldmatinn, svo ég var skriðin upp í rúm fyrir 9 og náði að vera vakin með símanum 2svar fyrir klukkan 11:)

En nú er farið að styttast í að Bobbý komi heim, þó ég sé hætt að treysta á þessar dagsetningar, en það hefur alla vega ekki neitt komið upp á ennþá sem á að seinka honum. Svo það eru 4 dagar í dag. Jeij!!

Hilsen

og ekki langar mig í svona kjól:

Það er til einskis að vera að telja niður dagana þangað til Bobbý kemur heim. Hann hringdi í mig í nótt til að segja mér að hann væri kominn með áætlunina fyrir mars í hendurnar. Við bjuggumst við að hann þyrfti að vinna í nokkra daga um miðjan mars en annars yrði hann að mestu heima þar sem að hann er búinn að vera svo mikið í burtu. En þá er hann á Standby (eða bakvakt) 1-7. mars, og er svo að vinna 11.-15. mars. Það er mjög líklegt að hann þurfi að vera í Grænlandi meðan hann er á bakvakt, því það er lítið gagn í honum ef skapast neyðarástand upp á jökli og hann þarf að byrja á því að fljúga í 4 tíma til að komast í vinnuna, og það er ekki einu sinni flogið alla daga milli Danmerkur og Grænlands. En hann fær þá vonandi að vera heima helgina 7-9. mars. En mig langaði bara að fara að skæla þegar ég fékk þessar fréttir.
Ég er að verða geðveik á einverunni, og er að deyja úr heimþrá. Samkvæmt námsbókum mínum um nýbúabörn er þetta annað stig menningaráfalls. Allt er ómögulegt og mig langar heim!!!
Ég fór í messu í gær hjá Íslenska söfnuðnum í Kaupmannahöfn, og heimþráin er svo sterk að mig langar til að taka þátt í öllu safnaðarstarfinu, syngja í kirkjukórnum, taka þátt í kirkjuskólanum fyrir börnin, syngja í íslenska kvennakórnum, kenna hjá íslensku skólanum og helst bara vinna á bókasafni Íslendinga líka.
En samkvæmt námsbókum mínum kemur stig 3 í menningarsjokkinu um leið og orðaforði nýja tungumálsins er búinn að aukast og ég er búin að kynnast fleira fólki, þá fer ég að sættast við landið. Svo það kannski borgar sig ekki að umgangast bara Íslendinga ef ég ætla að komast af þessu vonleysis stigi.

Mér finnst samt verst hvað ég er að verða léleg í íslensku. Ég á svo erfitt með að skrifa allar þessar ritgerðir sem ég er að skrifa, og það er eins og skemmtilegt orðalag eða leikur að orðum sé horfið úr heilanum á mér. Ég er alveg dauðhrædd um að þetta verði 7-u önn í háskólanum, þar sem að ég fer bara í tvö próf (annað 40% og hitt 50%) en restin er metið með ritgerðum eða skriflegum verkefnum. Og ég sem ætlaði að dúxa:)

En jæja ég fæ víst ekki einkunnir fyrir þessi blogg svo það er best að fara að skrifa um uppruna íslenskunnar og skyldleika hennar við önnur mál. Wish me good luck!

Hilsen
Hulda

Það er allt sem ég vildi segja....

Ég er akkúrat núna með tilfinninguna sem er ástæða þess að ég vil vera kennari. Það snýst ekki bara um það að vera fræðingurinn sem fræðir fólk. Heldur er það gleðin yfir því þegar nemandinn stendur sig vel.
Ég er að hlusta á útvarpsstöð frá Oxford þar sem Simon vinur minn er með útvarpsþátt á fimmtudagskvöldum. Í dag er víst dagur móðurtungunnar, svo hann og hinn þáttastjórnandinn ákváðu að spila lög á framandi tungumálum.

Hoppa í polla, með Sigurrós var lag númer 2 í þættinum. Á undan kom kynning á bandinu og lýsing á því þegar hljómsveitin ferðaðist um fallega landið og bauð öllum landsmönnum á tónleika. Þessar upplýsingar eru komnar frá Bobbý, þegar við gistum hjá Simon í janúar og sýndum honum myndböndin. Eftir að lagið var búið las Simon upp þýðingu á textanum, sem ég þýddi fyrir hann, útskýrði eftirnöfn Íslendinga og hvað sitt nafn væri á íslensku Símon Pétur Georg Davíðsson, og endaði svo á að kenna hlustendum að segja Komdu sæll og blessaður, hæ hæ, og bless bless. Hann talaði fallegar um Ísland og íslenskunna en hörðustu rómantíkusar. Framburðurinn var líka ótrúlega góður miðað við hvað er langt síðan við fórum yfir þetta, svo ég get ekki annað en verið stolt af þessum einstaka nemanda mínum.

Það er þessi tilfinning, að vera stolt af nemanda sem hefur staðið sig vel, sem er einmitt ástæða þess að mig langar að vera kennari.

Fyrir utan húsið mitt eru  búnir að vera 2 strákar að væflast í allan dag. Þeir eru af þeim litarhætti að líklegt er að þeir séu múslimskrar trúar. Þeir eru búnir að vera að labba í hringi í hverfinu, sveiflandi öxlunum eins og hörðust gangsterar, skoða bílana í götunni og eru alltaf í símanum. Núna nýlega var 3 unglingurinn að bætast í hópinn og þeir hlupu allir fyrir horn.
Ég fór strax að velta fyrir mér, og hef verið að velta fyrir mér síðan ég sá þá fyrst, hvort þeir færu að kveikja í og vera með læti.
Seinast þegar ég var spurð á skoðunarkönnun hvort ég væri fordómafull svaraði ég NEI.

En annars er mest lítið að frétta, ég er búin að vaxa vel og dafna seinustu daga. Ég er nefnilega að gera verkefni sem mér finnst ekkert rosalega skemmtilegt svo ég þarf að taka mér oft pásu til að halda sönsum. Á meðan hef ég verið einstaklega dugleg við matreiða rétti ofan í sjálfa mig og baka. Í gær gerði ég meðal annars tilraun til að nota afgang af hafragrautnum síðan í morgunmatnum til að búa til hafrakex. Ég mallaði einhverju saman við grautinn, setti á plötu og bakaði heillengi. Kökurnar minntu samt mest á gamalt tyggjó, seigar og bragðlausar. En samt ætar!

En svo er líka niðurtalning fyrir heimkomu Bobbýs hafin. Í dag eru 9 dagar þangað til hann kemur heim. Ég hlakka svo til!!!!

Hilsen
Hulda