Þá er ég loksins orðin kennari. Mjög ánægð með útskriftardaginn og ferðina til Íslands þó ég hefði viljað vera mikið lengur. Við vorum að velta fyrir okkur hvort við ættum að reyna að hitta einhvern í hádegismat á mánudaginn áður en við fórum í flug, en fannst það pínu tæpt svo við slepptum því. Við stoppuðum líka mjög stutt hjá Rakel og Elfari að kíkja á glænýju prinsessuna þeirra. Þegar við vorum svo nánast búin að hlaupa frá Birkiásnum með töskurnar okkar til að ná rútunni kl hálf 1, búin að koma okkur fyrir og tékka hvort við værum ekki örugglega með allt með okkur, föttuðum við að flugið var einum tíma seinna en við héldum. Það var kl hálf 4 en ekki hálf 3. En það gaf okkur alveg auka klukkutíma í fríhöfninni, sem varð til þess að ég fór loksins í sjónmælingu og keypti mér ný gleraugu. Enda kominn tími til, gömlu voru orðin ónýt af rispum, og búið að vera mjög lengi erfitt að nota þau.

Í gær héldum við svo upp á 17. júní með þjóðlegum hætti. Borðuðum upphitaðan ora fiskibúðing úr dós í hádeginu, og mjólkurgraut með slátri í kvöldmatinn. ummmm.
Annars var ég svo þreytt eftir ferðalagið, og eftir að hafa farið full seint að sofa á mánudag miðað við hvað ég vaknaði snemma, svo það varð eitthvað lítið úr deginum hjá okkur. Nema að ég fékk boð í atvinnuviðtal á föstudag, í vinnu sem er svipuð þeirri sem ég var í í Oxford. Ef ég fæ vinnuna verð ég kontakt-persóna fyrir einn eða fleiri vistmann (eða konu) í íbúðasamfélagi fyrir fólk með andleg vandamal. Deildin sem ég verð þá við sér um sjálfsmorðslanganir og að vinna úr misnotkun. Ég er samt alveg á báðum áttum hvort ég eigi að fara aftur út í eitthvað svona. Þetta er ótrúlega gefandi, og ég er góð í svona vinnu, en þetta getur verið svo ótrúlega erfitt andlega suma daga. En ég held að ef mér verði boðin vinna og sæmileg laun taki ég henni.

En svo er Bobbý að fara til Grænlands á morgun:( Mér finnst hann alltaf vera nýkomin eða alveg að fara, og er að breytast í leiðinlegustu manneskju í heimi sem vill bara vera alein með kærastanum sínum heima að kúra. En þetta hlýtur að fara að venjast.
Svo er dönskupróf hjá mér í dag, á mánudaginn og næsta miðvikudag. Og ég sem hélt ég væri hætt að læra!!

En ég ætla að leggjast aftur upp í rúm fyrst nemandi minn ákvað að mæta ekki í dag.

Hasta la pronto!
Hulda